A póutega

A última apotega (póutega) que vin, bonita ela, cando rapaces ias ao monte coas vacas e chupabas nelas, saben parecido ao mel, agora nin imos ao monte coas vacas, nin somos rapaces , nin as volvín ver. Gracias Adolfo por decirme dela



Abelás

Trasplantamos as abelairas, un pouco tarde pero non demos feito antes. Tampouco son correntes por aquí, pero como arbusto que son poden dar algo de froito, de feito o ano pasado soltaron algunhas abelás, non polo S. Lázaro, pero si polo S. Miguel

(fotos do eido e da colleita do ano pasado)

 

 

Máis ditos do Manolo do Tío Bernardo

-A carne de porco, na sala un mes e no fume tres.

-Mira que te mira Dios, mira que te está mirando, mira que te has de morir sin saber cómo ni cuándo

Os carballos e os lóstregos

Coidado cando hai raios. Non nos metamos debaixo dunha árbore. Pero se non hai outro remedio non todas as árbores son iguais. Mellor as baixas que as altas. O bidueiro e o piñeiro son de confianza porque as raíces son horizontais. O peor é o carballo porque a primeira raíz e moi longa é vertical, por iso é moi bo para-raios. E con esa raíz tamén soporta mellor as secas ou temperaturas extremas, porque bebe moi abaixo. (Son máis consellos do Fran Vences da Limia)

Pegota e coitar

Onte puxemos no Facebook unha pegota, que é como aquí lles chamamos ás inocentadas ou bromas do 28/12 (foto)
Nesta zona temos palabras moi bonitas. Outra:
"Coitar": pasar un coitelo por enriba dunha pezoña.
Conta o Luís Gayoso de Antas:
Pasábase un coitelo sobre a ferida, a zona inchada, tres ou cinco veces, sempre número impar. Tamén había que fixarse na cor da pel, se estaba inflamada, inchada, porque podía ser a picadela dun bicho ou o aire de sapo, araña ou outro animal. Pasábase o fío do coitelo por enriba sen facer forza, sen cortar. Mentres... recitábase esta oración:
"Sea sapo ou sapón
ou araña ou arañón
ou bicho de calquera nación,
será cortado e recortado
coma a herba no sagrado.
Pola gracia de Dios i a Virxe María,
un Padrenuestro i unha Ave María."

.

Os Parentes andan nun libro

É no libro de homenaxe a don Xesús Ferro Ruibal, de quen xa falamos aquí varias veces. A escritora da Real Academia Galega dona Fina Casalderrey fala dos Parentes, recolle un escrito deste noso blog, pon a foto da Pilar de Baixo e fala do Manolo do Tío Bernardo.

Un orgullo para Os Parentes e este blog